De thesis van Pim
Pim staat voor de kring. Op het scherm achter hem laat hij foto’s zien van vier jaar VO de Vallei.
Een stage in Portugal.
Een uitwisseling naar Duitsland.
Projecten. Uitstapjes, mensen
Scheikundige experimenten waarvan hij benadrukt dat ze veilig waren omdat hij een labjas droeg. ;)
Gebundelde herinneringen die samen zijn verhaal vormen.
Zijn thesis zit erop.
In het tweede deel krijgt iedereen die aanwezig is, de kans om iets over hem te zeggen.
Pim kwam op zijn twaalfde naar VO de Vallei, rechtstreeks vanaf basisschool De Vallei.
Nu is hij zestien en na de zomer begint hij aan een technische opleiding. Op papier lijkt dat een logisch verhaal. Jongen houdt van techniek. Gaat techniek doen. Punt.
Als gast kreeg ik een prachtig beeld voorgeschoteld. Zo hoorde ik dat Pim de tijd nam om de 3D printer uit te leggen, over hoe hij in vredesnaam zo snel goed leerde drummen, over rare ideeën die wonderlijk genoeg altijd uitvoerbaar bleken. Over het feit dat werkelijk iedereen naar hem lijkt te gaan als er iets gemaakt, uitgezocht of opgelost moet worden.
“Episch” En: “Je krijgt dingen voor elkaar.”
Een spiegel door circa 20 mensen.
Een vriend probeert uit te leggen wat Pim voor hem betekent. Maar blijft steken bij: “Je bent eigenlijk gewoon mijn beste vriend.”
Bij een afsluiting als deze op een democratische school begint niemand over schoolwerk. Niemand somt cijfers op of heeft het over toetsen. In plaats daarvan gaat het over een jongen die je altijd om hulp kunt vragen. Over iemand die nieuwe leerlingen wegwijs maakt in de school. Over iemand die een ruimte binnenloopt en de sfeer ten positieve verandert.
Er worden dingen gedeeld die voor buitenstaanders nauwelijks uit te leggen zijn.
Over vreemde outfits.
Keiharde muziek.
Over een supermarktbezoek met getekende brie als boodschappenlijstje.
Over onnavolgbare ideeën en onverwachte acties.
Over momenten waarop je denkt dat Pim zich ‘normaal’ gaat gedragen, waarop je vervolgens ontdekt dat dat nooit het plan was.
Iemand vertelt dat Pim soms een beetje schrikt als je hem recht aanspreekt, alsof de aandacht hem overvalt. Nergens voor nodig, hij is gewoon goed zoals hij is.
Hij kwam weleens als onderwerp terug in een coachoverleg. Niet dat er problemen waren, maar vanwege verhalen die te leuk waren om niet te delen.
Er wordt veel gelachen: Pim, we hebben van je genoten.
Pim kan alle kanten op: techniek, muziek, ontwerp. Alleen gaat deze middag niet over wat Pim gaat worden, maar over wie hij al is.
Slim, sociaal, betrouwbaar, geduldig, een ‘beetje gek’, hilarisch en iemand zegt dat hij nog nooit iemand heeft ontmoet die zo gemakkelijk zichzelf lijkt te zijn.
Pim laat een spoor van mensen achter die graag bij hem in de buurt zijn
De foto's op het scherm vertellen het verhaal van vier jaar leren, maar de kring vertelt het verhaal van vier jaar samenleven.
En ergens daartussen ontstaat het antwoord op de vraag die iedere democratische leerling die een thesis geeft zichzelf stelt: ben ik klaar voor de volgende stap?
Hoewel we hem niet graag zien gaan, is er geen twijfel. In deze ruimte met verhalen wordt zichtbaar wat vier jaar op deze school heeft opgeleverd. Die jongen die hier op zijn twaalfde binnen kwam wandelen, vertrekt als een jonge man die weet wie hij is.
