Een middag in studio VO

Door: Dorothé Volckmann

De deur van een lokaal staat open. Binnen brandt licht uit een professionele lamp, op de pingpongtafel liggen allerlei spullen. Welkom achter de schermen van onze PR-fotosessie.

Een nieuw schooljaar vraagt om nieuwe foto's ten behoeve van de promotie van de school. We willen niet alleen technisch goede foto’s. We willen een verhaal vertellen: wie zijn wij? Waar staan we voor? Welke sfeer willen we laten zien? Wat willen we dat iemand voelt wanneer die de foto ziet? Het zijn vragen die we vooraf in de PR-kring hebben besproken.

Natuurlijk willen we een positief beeld creëren, maar we willen vooral laten zien wie we zijn: jonge mensen die de ruimte krijgen, zelf initiatief nemen, samenwerken en plezier hebben. Geen gelikte plaatjes, maar beelden van hoe het er bij ons aan toe gaat. Wat ik toen nog niet wist; dat verhaal hoefde niet gemaakt te worden. Precies díe boodschap ontstond tijdens de fotosessie zelf.

Het decor

Twee leerlingen houden een wit laken aan de zijkant vast. Het wappert, iemand roept iets, en dan wordt het strakgetrokken en vastgeklemd.

"Hou vast."

"Ik hou vast."

"Nee, hoger."

Dit gaat even door, tot het laken hangt zoals het moet hangen: recht en strak.

Achter de lens

Ondertussen zit een jonge fotograaf van dienst achter de camera. Zij geeft aanwijzingen, kijkt kritisch naar het scherm en vraagt de modellen iets opnieuw te doen. Geknield achter de lens geeft ze zo goed mogelijk aanwijzingen en bedenkt telkens nieuwe, creatieve poses.

"Nog een keer."

"Waarom, was die niet goed?"

"Jouw ogen waren dicht."

Nog een keer dus. En nog een keer. Achter haar schuiven twee toeschouwers naderbij, nieuwsgierig naar het beeld door de lens. Ze roepen suggesties die half serieus zijn en half grappend. Iemand lacht, terwijl de persoon vóór de camera probeert in haar rol te blijven.

“Voor de camera staan is óók nog best een vak”

Voor de camera staan is ook een vak. Je moet de eindeloze aanwijzingen van de fotograaf begrijpen, opvolgen en dezelfde pose verschillende keren herhalen. Je luistert, past je houding aan, wacht en staat weer klaar. Óók als je armen lam worden of als je zelf vindt dat het al goed was. En misschien wel het belangrijkste: je moet jezelf durven laten zien.  

Het gebeurde ter plekke 

En dus stonden ze daar. Allemaal jonge mensen die samen probeerden er iets moois van te maken. De sfeer was ontspannen. Er werd gelachen, leerlingen hielpen elkaar, gaven suggesties, speelden met techniek en hielden ellenlang een lamp omhoog om schaduwen tegen te gaan. 

Bij PR-fotografie gaat het erom dat je een bepaald beeld neerzet. Je kiest een locatie, denkt na over het licht, de styling en wat je precies wilt laten zien. Maar hoe langer de fotosessie duurde, hoe duidelijker het werd dat het verhaal niet gemaakt hoefde te worden, want het ontstond gewoon waar je bij stond. 

Zonder dat iemand het vroeg, kwam een leerling aanlopen met een extra lamp tegen de schaduwen. #initiatiefnemen 

Leerlingen hielpen elkaar #samenwerken 

Een ander stelde een ‘familieportret’ voor (die foto werd (een van) de beste. #ruimtevooreigenideeën 

Het gebeurde allemaal ter plekke.

Na afloop dacht ik aan de vragen uit de PR-kring. Wie zijn wij? Waar staan we voor? Wat willen we dat iemand voelt? Ik voelde me licht van binnen worden. Niemand had ze hardop gesteld, maar ze waren allemaal beantwoord. Door een groep leerlingen die zelfsturend een fotosessie draait. Maar als toeschouwer genoot ik vooral van het vanzelfsprekende gemak en plezier waarmee deze kinderen met elkaar omgaan. 

Als je straks de foto's op onze website of op social media voorbij ziet komen, zie je het eindresultaat. Mooie beelden, leerlingen, een bepaalde sfeer. 

Maar achter die foto's zit dit verhaal. 

Misschien zijn dat uiteindelijk wel de beste PR-foto's: foto's die je niet hoeft uit te leggen, maar waar het verhaal vanzelfsprekend in zit.